Merhaba Tepi ziyaretçileri! Günümüzün konusu: “En iyi aft ilacı hangisi”. Hazırsanız başlayalım!
Kayseri’de bir sabah…
Sabahları Kayseri’nin havası insanın içine işler. Pencereyi açtığımda yüzüme vuran o serinlik, sanki gece boyunca biriken düşüncelerimi de dağıtacakmış gibi gelir ama öyle olmaz. O sabah da olmadı.
Dudak içimdeki o küçük ama inatçı yara ile uyandım. İlk başta önemsemedim. “Geçer” dedim. Zaten kendime bunu çok sık söylerim. Ama aynaya yaklaştıkça içimdeki o hafif gerginlik büyümeye başladı. Çünkü o küçük beyaz nokta, günümü ele geçirmeye kararlıydı.
Aft… basit bir kelime gibi duruyor ama yaşayan bilir, insanın sabrını ince ince kemiren bir şey. Yemek yerken acıtır, konuşurken hatırlatır, susarken bile kendini hissettirir. O gün benim için de öyleydi.
Kahvaltıda ilk lokmayı aldığımda sanki dilimin bir köşesi yanıyormuş gibi hissettim. Çayı içerken bile dikkat etmek zorunda kaldım. Ve en kötüsü, bu küçücük yara yüzünden tüm günümün değişeceğini biliyor olmamdı.
Aft acısı ve günün içime çöken ağırlığı
Dışarı çıkmak zorundaydım. Kayseri’nin kalabalığına karıştım ama içimde sürekli aynı düşünce vardı: “Bunun için gerçekten bir çözüm yok mu?”
Arkadaşlarımla konuşurken kelimeleri seçerek konuşuyordum. Çünkü her fazla hareket, o küçük yaranın varlığını hatırlatıyordu bana. İnsan böyle anlarda en çok kendi bedenine sinirleniyor. Neden şimdi? Neden bugün?
Bir yandan da gülmeye çalışıyordum. Ama içimde bir yer sürekli rahatsızdı. Sanki küçük bir taş ayakkabının içine kaçmış da gün boyu orada kalacakmış gibi.
O gün eve döndüğümde ilk işim interneti açmak oldu. Ve o cümle, ekranın başında beni durdurdu:
“En iyi aft ilacı hangisi?”
Bu soruyu aslında sadece bilgi almak için sormuyordum. Bir çıkış yolu arıyordum. Küçük bir rahatlama, birkaç saatlik bile olsa acıyı unutma ihtimali…
Aynada gördüğüm küçük isyan
Aynanın karşısına tekrar geçtiğimde o yara artık daha belirgin görünüyordu. Sanki gün içinde büyümüş gibiydi. Belki de ben onu daha fazla düşünmeye başladığım için öyle hissediyordum.
İçimde garip bir hayal kırıklığı vardı. Basit şeylerin insanı bu kadar etkileyebilmesine şaşırıyordum. Bir aft… küçücük bir şey… ama ruh halimi tamamen değiştirmişti.
O an defterimi açtım. Günlük yazmak benim için bir kaçış yolu. Kelimeler bazen ilaçtan daha hızlı etki ediyor gibi geliyor.
“Bugün küçük bir yara yüzünden tüm günüm farklı geçti” diye başladım yazmaya. Sonra durdum. Çünkü aslında mesele sadece yara değildi. Kendimi güçsüz hissetmemdi.
“En iyi aft ilacı hangisi?” arayışı
O akşam saatlerce araştırma yaptım. Farklı isimler, farklı kremler, spreyler… İnsan bir noktada şunu fark ediyor: herkesin önerisi var ama kesin bir cevap yok.
Birisi doğal yöntemler diyordu, biri eczane ürünleri. Bir diğeri “tuzlu suyla gargara yap” diyordu ama ben o an daha hızlı bir çözüm istiyordum.
İçimde küçük bir umut kırıntısı vardı. Sanki doğru ürünü bulursam her şey hemen düzelecekmiş gibi hissediyordum. Belki de sadece acıyı bir anlığına susturmak istiyordum.
O an kendimi yakaladım: aslında “en iyi aft ilacı hangisi?” sorusu benim için bir tıbbi meraktan çok bir dayanma isteğiydi.
Eczane sahnesi
Ertesi gün eczaneye gittim. İçeri girince o tanıdık ilaç kokusu beni karşıladı. Rafların arasında biraz utangaçça dolaştım.
Eczacıya yaklaştım. “Aft için bir şey var mı?” dedim.
Sesim biraz kısık çıkmış olabilir. Çünkü insan böyle küçük ama rahatsız edici bir şey için bile konuşurken garip hissediyor.
Eczacı bana birkaç seçenek söyledi. Jel, sprey, ağız içi koruyucu ürünler… Hangisini seçmem gerektiğini bilmiyordum. Sanki hayatımda ilk kez böyle bir karar veriyormuşum gibi uzun uzun düşündüm.
En sonunda bir jel aldım. Küçük bir tüp. Ama o an bana büyük bir umut gibi geldi.
Eve dönerken içimde garip bir heyecan vardı. Sanki gerçekten işe yarayacakmış gibi.
Denediğim şeyler ve bekleyiş
İlk uygulamayı yaptığım anı hâlâ hatırlıyorum. Küçük bir yanma hissi oldu önce. Sonra hafif bir uyuşma…
O an durdum. Aynada kendime baktım. “Belki de gerçekten işe yarar” dedim içimden.
Ama aft öyle hemen pes eden bir şey değilmiş. Bunu o gün daha iyi anladım. Jel bir süre rahatlatıyor ama tamamen yok etmiyor.
Yine de o küçük rahatlama bile önemliydi. Çünkü acının keskinliği azaldığında insanın düşünceleri de değişiyor.
O gece yemek yerken daha dikkatliydim ama daha az acı hissediyordum. Bu bile beni mutlu etti.
Gecenin sessizliği ve düşüncelerim
Gece olduğunda Kayseri daha sessiz oluyor. O sessizlikte insan kendi sesini daha çok duyuyor.
Yatağa uzandım ama uyumak kolay olmadı. Aft yüzünden değil sadece… gün içinde yaşadığım duygular yüzünden.
Küçük bir yara bile bana ne kadar hassas olduğumu göstermişti. Hayatın bazen en küçük şeylerle bile insanı durdurabildiğini fark ettim.
Defterimi açtım yine. Yazmaya başladım:
“Bugün küçük bir şey bana çok büyük geldi. Belki de sorun o şeyde değil, benim o şeyi büyütmemdeydi.”
Ama sonra düşündüm… hayır. Acı gerçekti. Küçüktü ama gerçekti.
Umut ve iyileşme
Üçüncü günün sonunda fark ettim ki yara yavaş yavaş küçülüyor. O ilk günkü keskin acı yoktu artık.
Jelin etkisi mi, zaman mı, yoksa ikisi birlikte mi bilmiyorum. Ama sonuç değişmişti.
O an içimde küçük bir rahatlama hissettim. Sanki uzun bir fırtınadan sonra gökyüzü açılmış gibi.
Ve kendime şunu sordum: “Ben neden bu kadar etkilenmiştim?”
Cevap basit değildi. Çünkü mesele sadece aft değildi. Günlük hayatın içinde kontrol edemediğim şeyler beni daha çok yoruyordu.
Bu küçük deneyim bana şunu hatırlattı: insan bazen en küçük acıda bile büyük bir yalnızlık hissedebiliyor.
Ama aynı zamanda şunu da fark ettim: çözüm aramak bile insana güç veriyor. Eczaneye gitmek, araştırmak, denemek… bunların hepsi bir şekilde iyileşme sürecinin parçası.
Şimdi geriye dönüp baktığımda o günleri garip bir şekilde hatırlıyorum. Basit bir aft, beni hem zayıf hem de dayanıklı hissettirmişti.
Ve belki de en çok aklımda kalan şey şu: “En iyi aft ilacı hangisi?” sorusunun cevabı sadece bir ürün değil, insanın kendini iyileştirme çabasıymış.